Zgodnie z art. 21 ust.1 pkt.16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podróż służbowa pracownika jest objęta zwolnieniem podatkowym w zakresie świadczeń wynikających z tej podroży, czyli diet, zwrotów kosztu dojazdu bądź też świadczeń na używanie prywatnego samochodu pracownika do celów służbowych. Należności tych świadczeń są regulowane przez dwa rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej.
Podstawa prawna
Pierwsze z dnia z dnia 8 maja 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju oraz drugie 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
Artykuł 21 ust. 1 pkt.16 wspomnianej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do 1 stycznia 2003 nie wskazywał bezpośrednio, którzy z podatników są uprawnieni do korzystania z niniejszego zwolnienia podatkowego. Nie precyzował, czy są to wyłącznie pracownicy, czy też ze zwolnienia korzystać mogą np. osoby zatrudnione na podstawie umowy zlecenia. A często jeżeli nie ma określenia prawnego to stosuje się przepis w rozszerzonym kontekście, czyli w tym przypadku obejmowało się zwolnieniami świadczenia na rzecz pracowników zatrudnionych na umowę zlecenie czy umowę o dzieło.
Od 1 stycznia 2003 r. zgodnie z nowelizacja ustawy, omawiane zwolnienie przysługuje wyłącznie pracownikom zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę.
Wolne od podatku są diety i inne należności za czas podróży służbowych pracownika, ale sięgające określonej w przepisach wysokości zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej pracownika na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.