Handel on-line w Unii Europejskiej

Świadczenie usług elektronicznych (on-line) przez dostawców nie mających siedziby w żadnym z krajów Unii Europejskiej na rzecz odbiorców nie będących podatnikami VAT, którzy mają miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich, opodatkowane jest na specjalnych zasadach. Na usługodawcy spoczywa obowiązek zarejestrowania się dla potrzeb VAT w jednym z państw unijnych.

Zastosowanie dyrektywy

Dyrektywa będzie miała zastosowanie również do usług wykonywanych na rzecz klientów, w każdym z dziesięciu państw nowo przystępujących. Zgodnie z nią obowiązek przestrzegania postanowień odnosi się również do dostawców spoza UE. Dyrektywa nakłada bowiem obowiązek naliczania VAT niezależnie od miejsca siedziby podmiotu świadczącego usługi elektroniczne, jeśli tylko usługa wykorzystywana jest na terytorium UE. Problem może się pojawić w szczególności w przypadku tzw. transakcji „business-to-consumer”, jeżeli ostatecznym odbiorcą usługi jest osoba niezarejestrowana dla potrzeb VAT. Świadczenie usługi on-line na rzecz takiego odbiorcy oznacza bowiem dla usługodawcy obowiązek zarejestrowania się dla potrzeb VAT i składania deklaracji w Unii.

Dostawcy mogą skorzystać ze specjalnej formy rejestracji w jednym państwie członkowskim UE. Dostawca może również wybrać opcję rejestracji w każdym państwie członkowskim, w którym ma klientów będących ostatecznymi konsumentami.

Opodatkowanie specjalne dla niezrzeszonych

Świadczenie usług elektronicznych przez podatników nie mających siedziby na terytorium jednego z państw członkowskich opodatkowane jest na specjalnych zasadach. Te specjalne zasady opodatkowania odnoszą się do przypadków, gdy usługi elektroniczne świadczone są na rzecz osób niebędących podatnikami, które mają miejsce zamieszkania w jednym z państw Unii.

Dostawca usług posiadający siedzibę poza Wspólnotą będzie zobowiązany do opodatkowania swojej usługi zgodnie ze stawką obowiązującą w państwie członkowskim, czyli kraju zamieszkania bądź siedziby usługobiorcy. Osobą zobowiązaną do zapłaty podatku w takiej sytuacji będzie zawsze usługodawca. Ze względu na specyfikę usług świadczonych drogą elektroniczną zastosowanie wszystkich wymogów administracyjnych w stosunku do dostawców mogłoby natrafić na problemy w ich realizacji. Z tego powodu podatnicy świadczący usługi elektroniczne mogą korzystać z tzw. zasad specjalnych opodatkowania, które przewidują pewne uproszczenia dla tych usługodawców.

Podatnikiem nie posiadającym siedziby jest podatnik, który nie posiada przedsiębiorstwa ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Wspólnoty i wobec którego nie stosuje się wymogu rejestracji dla potrzeb VAT w UE. Na początek warto jednak określić, jakie usługi można zakwalifikować do usług elektronicznych. Należy do nich m.in.: projektowanie i utrzymywanie stron internetowych, dostarczanie i aktualizacja oprogramowania, usługi edukacyjne świadczone na odległość.

Państwo, w którym podatnik będzie realizował wszystkie obowiązki, określa się państwem członkowskim rejestracji, zaś państwo, w którym powstaje obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia tych usług nosi miano państwa członkowskiego konsumpcji.

Podatnik, który nie posiada siedziby na terytorium UE musi składać państwu członkowskiemu, w którym zostanie zarejestrowany dla celów VAT oświadczenie o momencie rozpoczęcia działalności jako podatnik, a także o zaprzestaniu lub zmianie tej działalności. Informacje te podatnik musi przekazywać, o ile mogą one spowodować utratę uprawnienia do stosowania specjalnych zasad opodatkowania świadczonych przez niego usług elektronicznych.