Elementarne zasady tworzenia funduszu pracy

Klasycznym sposobem realizacji potrzeb pracowniczych jest tworzenie zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Obowiązujące przepisy umożliwiają jednak pracodawcom rezygnowanie z tworzenia tego funduszu na rzecz wypłaty świadczeń urlopowych. Obowiązki pracodawcy zależne są od liczby pracowników zatrudnionych na pełne etaty 1 stycznia danego roku kalendarzowego, zaś granicę stanowi tutaj zatrudnianie co najmniej 20 pracowników.

Cel funduszu

Celem Funduszu jest finansowanie działalności socjalnej oraz dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych, o czym stanowi art. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Pracodawca jest administratorem Funduszu, ale nie może on wydatkować środków na inne cele niż te, dla których Fundusz został utworzony oraz niezgodnie z regulaminem Funduszu. Nie można też łamać zasad przyznawania świadczeń według kryterium socjalnego, a więc świadczenia powinny korelować z sytuacją życiową, rodzinną i materialną uprawnionych.

Niedopuszczalne jest także przeznaczanie środków Funduszu na rekreację i wypoczynek poza granicami kraju, finansowanie dojazdów pracowników do pracy, opłacanie zakładowej opieki medycznej, szczepienia ochronne, finansowanie szkoleń i podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników, zbiorowe żywienie pracowników (zakładowe bary i stołówki), składki na ubezpieczenia zdrowotne, różne formy ubezpieczeń życiowych i emerytalnych, nowe inwestycje socjalne (z wyjątkiem finansowanych z przychodu ze sprzedaży zakładowych obiektów socjalnych), koszty obchodów świąt resortowych i branżowych.