Pracownik może rozwiązać umowę ze swoim pracodawcą. Może to jednak zrobić jedynie za pomocą porozumienia stron, przy założeniu, że pracodawca zgodzi się, aby rozwiązać stosunek pracy. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 4 listopada 2004 r. (I PK 653/2003), nie ma przeszkód prawnych do rozwiązania umowy o pracę w drodze porozumienia stron z ustaleniem daty ustania stosunku pracy, nawet znacznie późniejszej niż data zawarcia porozumienia.
Innym możliwym rozwiązaniem jest złożenie przez pracownika wypowiedzenia warunków pracy przy zachowaniu okresu wypowiedzenia. Problem w tym, że ustawodawca uregulował tylko jednostronną możliwość zmiany warunków pracy lub płacy – w konsekwencji takie „wypowiedzenie” po stronie pracownika traktować należałoby jako wniosek o zmianę – na zasadzie porozumienia stron lub jako definitywne wypowiedzenie umowy o pracę (choć w praktyce pracownik nie występuje przecież o wypowiedzenie pracy, więc jako wykładnię – bardziej wydaje się właściwą ta pierwsza). Brak reakcji na takie pismo ze strony pracodawcy nie może oznaczać, że pracodawca przyjął wypowiedzenie warunków pracy. Samoczynne wykonywanie innych czynności (wskazanych w takim wypowiedzeniu przedstawionym pracodawcy) będzie wystąpieniem przeciw pracodawcy (w konsekwencji - kary pracownicze, odszkodowanie, wypowiedzenie). Tym samym jest to metoda niekodeksowa i będzie skuteczna tylko w przypadku, gdy pracodawca zaakceptuje (w ramach porozumienia stron) zaistniały wniosek o zmianę. Jeszcze innym i niepolecanym rozwiązaniem jest porzucenie przez pracownika pracy. Pracownik musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z tego czynu - pracodawca może wystąpić do sądu, z żądaniem odszkodowania z tytułu porzucenia pracy.
W wyroku z 29 kwietnia 2005 r. (III PK 2/05, M.P.Pr. 2005/6/142), Sąd Najwyższy orzekł, że pracownik, który niezgodnie z prawem rozstaje się z pracodawcą, musi liczyć się z zapłatą odszkodowania.
Warto podkreślić, że pracownik może wypowiedzieć w każdej chwili umowę o pracę nawet gdy ma do czynienia z sumiennym pracodawcą. Jest to niezbywalne prawo pracownika warunkowane swobodą w doborze pracodawcy poszukiwaniem wciąż wydajniejszych rozwiązań dla własnej działalności.
Podstawa prawna: Ustawa - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).
Wiadomość archiwalna. Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie jego publikacji.

Prawnik, specjalista od prawa gospodarczego oraz wszelkich przepisów dotyczących firm i pracowników.