Słownik ekonomiczno-prawny

CZEK

pisemny przekaz pieniężny do banku zlecający wypłacenie okazicielowi oznaczonej na nim sumy z rachunku wystawcy.

Forma czeku jest ściśle określona przepisami prawa - blankiety czekowe w postaci zszytej książeczki czekowej otrzymuje posiadacz rachunku bankowego od banku. Na czeku muszą być wyszczególnione następujące elementy: słowo czek, polecenie zapłaty, nazwa podmiotu, który ma zapłacić, miejsce zapłaty, data i miejsce wystawienia czeku oraz podpis wystawcy czeku. Rozróżniamy czeki imienne (dokładnie określa się osobę, na rzecz której ma nastąpić zapłata) i czeki na okaziciela (nie wymienia się osoby, na rzecz której ma nastąpić zapłata). Ponadto wyróżnia się czeki: kasowe (gotówkowe), rozrachunkowe, zakreślone. Czek gotówkowy pozwala na podjęcie gotówki przez wystawcę czeku lub jego wierzyciela. Czek rozrachunkowy jest zaopatrzony w napis do rozrachunku, ,przelać na rachunek czy przekazać na rachunek, który oznacza, że posiadacz czeku nie otrzyma wypłaty w gotówce, a jedynie kwota określona na czeku zostanie przekazana na jego konto. Zagubiony czek rozrachunkowy nie przyniesie korzyści jego znalazcy. Czek zakreślony także zabezpiecza jego wystawcę przed podjęciem gotówki przez niewłaściwą osobę. Na czeku zakreślonym są dwie równoległe linie, między które można wstawić wyraz bankier lub nazwisko bankiera. Kwotę określoną na takim czeku może otrzymać tylko bank lub jego stały klient. Istotną odmianą czeku jest czek potwierdzony, na którym jest oświadczenie banku o potwierdzeniu na koncie wystawcy czeku kwoty określonej na czeku. Jednocześnie z potwierdzeniem bank zabezpiecza na koncie wystawcy kwotę pieniędzy określoną na czeku, do momentu realizacji czeku.