doktryna ekonomiczna utrzymująca, że najlepszy jest taki system gospodarczy, który ogranicza rolę państwa do minimalnej i gwarantuje swobodę podejmowania różnorodnych inicjatyw indywidualnych przez podmioty gospodarcze.
Zakłada ona, że naturalnym dążeniem każdego człowieka nazywanego "homo oeconomicus" jest dążenie do uzyskiwania maksymalnej satysfakcji ze swego wysiłku lokowanego w działanie gospodarcze.