Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz.U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm., dalej: upol). Za budynek uważa się obecnie obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz ma fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 upol). Natomiast przed 1 stycznia 2003 r. budynkiem, zgodnie z art. 3 ust. 3, był obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe.

Z powyższych przepisów wynika, że jeśli obiekt budowlany można było zakwalifikować do kategorii budynków na podstawie cytowanych definicji, to podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Potwierdza to także treść art. 6 ust. 2 upol stanowiącego, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona, albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Dla objęcia obowiązkiem podatkowym budynku nie miało i nie ma zatem znaczenia, czy został on wybudowany legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też był samowolą budowlaną.

Wystarczy, że obiekt budowlany istnieje w sensie fizycznym, została zakończona jego budowa albo rozpoczęto jego użytkowanie i można go zakwalifikować do budynków, by podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (pismo LK-833/MS/05/781 Zastępcy Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z 13 stycznia 2006 r.).

Tekst pochodzi z "Portalu Finansowo - Księgowego".
www.portalfk.pl