Na podstawie wciąż gromadzonej wiedzy formułujemy własne sądy, a codziennymi czynnościami dążymy do spełniania się w pełnionych rolach społecznych i zawodowych.

Fakt konieczności uczenia się przez całe życie w dzisiejszych czasach nabiera jednak zupełnie innego sensu. Tradycyjny system kształcenia zakładał, że człowiek podejmuje decyzję o wyborze zawodu jednorazowo, że to szkoła i studia przygotowują społeczeństwu gotowego, wykształconego pracownika. Co więcej system ten zakładał, że istnieje ograniczona liczba zawodów wymagających konkretnego, bogatego zasobu wiedzy i umiejętności.

Dziś już dobrze wiemy, że informacje zdobyte w toku kształcenia w szkole, czy na wyższej uczelni szybko się starzeją. Wiemy też, że rozwój technologii, wpływ zachodnich kultur, jak i ogromna konkurencja rynkowa wymagają od człowieka ciągłego podnoszenia kwalifikacji zawodowych, ciągłego uzupełniania i poszerzania wiedzy.

Jeszcze całkiem niedawno kształcenie dorosłych miało główny cel w nadrabianiu zaległości edukacyjnych u osób, które z jakichś przyczyn w normalnym trybie nie ukończyły szkoły i nie zdobyły odpowiednich kwalifikacji do pracy zawodowej. Koncepcja takiej edukacji opierała się na potrzebach wyrównawczych. 

Dziś takie podejście wydaje się archaiczne, gdyż edukacja przybrała charakter iście rozwojowy, nastawiony na ustawiczne doskonalenie, ciągłe podnoszenie kwalifikacji, na rozwój zawodowy pracowników. Funkcja rozwojowa edukacji wiąże się z wsparciem w samorealizacji człowieka podążającego po ścieżce kariery do przodu, z stymulowaniem rozwoju zawodowego jednostki.

Competitive Skills