W pierwszej piątce znajdują się ponadto Sheraton, Sofitel, Le Meridien i Kempiński Hotels & Resorts. "Sieciówki" są popularne, lecz za najbardziej prestiżowe w Europie uchodzą "grandes dames" - eleganckie hotele o ugruntowanej pozycji: Georges V w Paryżu, Savoy and Claridges w Londynie, Cipriani w Wenecji. Wiele z nich należy dziś do sieci, ale jednocześnie nadal funkcjonuje pod własnym szyldem.

Po piętach depcze im dużo młodsza, choć bardzo ambitna konkurencja, jak na przykład Bulgari w Mediolanie, Lungarno we Florencji, londyński Milestone, hotele należące do grup Malmaison, Eton Collection czy Hotel de Vin. "Nowi" stawiają na bardziej wyrafinowany i jednocześnie dostępniejszy luksus, którym zainteresowani są zwłaszcza młodsi klienci. Popyt na nocleg w komfortowych warunkach wykorzystują też niewielkie hotele butikowe i prywatne pensjonaty oferujące jedynie kilka apartamentów. Wiele z nich należy do znanych konsorcjów, jak na przykład Leading Hotels of the World czy Small Luxury Hotels of the World.

Na podstawie raportu PricewaterhouseCoopers "Trends and outlook for Europe's luxury hotel sector. 2007"

Luksus nie idzie na kompromis

Dlaczego w Polsce jest tak mało luksusowych hoteli? Powodów jest kilka.Usługa z najwyższej półki kosztuje, a zamożnych klientów, którzy potrafią ją docenić, przybywa bardzo powoli. Poza tym to rynek niezwykle wrażliwy na wahania koniunktury. Z najlepszymi hotelami jest tak jak z restauracjami rekomendowanymi przez przewodnik Michelina. Są niewolnikami własnych wysokich standardów. Aby utrzymać poziom, nie mogą ani na chwilę obniżyć poprzeczki i np. oszczędzić trochę na produktach. Definicji ekskluzywnego hotelu nie można sprowadzić do liczby gwiazdek. Jego koncepcja opiera się na założeniu, że wychodzimy naprzeciw oczekiwaniom klienta i niczemu się nie dziwimy. Trudno tu mówić o standardzie. Liczy się najlepsza infrastruktura, jakość detali, ale też spersonalizowany serwis. Klient powinien mieć wrażenie, że jest jedynym gościem. Jak na razie w Polsce to ciągle rzadkość.