Marek Kolibski doradca podatkowy, manager w kancelarii podatkowej Ożóg i Wspólnicy

www.ozog.pl

Większość problemów w podatku od nieruchomości dotyczy podstawy opodatkowania tym podatkiem, stawek podatkowych, momentu powstania obowiązku podatkowego oraz rozgraniczenia pomiędzy budynkiem a budowlą.

Podstawą opodatkowania w przypadku budowli jest ich wartość. Wartość tą przyjmuje się jako wartość początkową środków trwałych. Jest to zatem ta sama wartość jaka jest stosowana dla amortyzacji w podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza, to że błąd w ustaleniu wartości początkowej środka trwałego na potrzeby podatku CIT od razy przełoży się na niewłaściwe wyliczenie podatku od nieruchomości dotyczącego budowli.

Kwestia stawek podatku od nieruchomości najczęściej wiąże się z problemami, gdy podatnik przedsiębiorca nie wykorzystuje faktycznie danej nieruchomości do działalności gospodarczej. Wówczas stawki podatku od nieruchomości są o wiele niższe. Jako przykład można wskazać, iż stawka od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 19,01 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W przypadku budynków pozostałych stawka wynosi - 6,37 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W przypadku podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków stawka wynosi aż 0,71 zł za 1 m2 powierzchni, a od pozostałych tylko połowę tej kwoty tj. 0,35 zł od 1 m2 powierzchni.

Jeśli zaś budowla nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej wówczas w oóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych stwarza jednak dość rygorystyczne kryteria nie uznawania budynków i budowli jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uważać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Oś sporu z organami podatkowymi dotyczy tych sytuacji, w których zdaniem podatnika budynek, grunt lub budowla nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych, zdaniem zaś urzędów do tej działalności może być wykorzystywany. Nie tylko organy podatkowe ale i sądu podkreślają, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy i zależny jest jedynie od faktu posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona jakiekolwiek pożytki. Zdaniem wielu organów podatkowych oraz sądów okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych, powinna być potwierdzona zaświadczeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organom podatkowym można przyznać zaś rację gdy twierdzą, że budynek częściowe faktyczne wykorzystywanie budynku do działalności gospodarczej nie uzasadnia stosowania niższej stawki dla części niezajętej na działalność gospodarczą.

Przedsiębiorstwa posiadające budowle liniowe takie jak sieci elektroenergetyczne, rurociągi, sieci telekomunikacyjne, sieci światłowodowego mają natomiast spory z organami podatkowymi na tle zaliczania określonych urządzeń do budowli bądź jako części budynku. Organy podatkowe, wbrew podatnikom, dążą do objęcia pojęciem budowla wszystkiego co jest do nie przyłączone nawet jeśli jest to przenośne urządzenie. Co więcej dążą do opodatkowania jako budowla nawet niektórych urządzeń energetycznych czy telekomunikacyjnych znajdujących się w budynkach ale posiadających jakieś połączenie z siecią, która znajduje się na zewnątrz budynku. Niestety orzeczenia sądów administracyjnych są w tym zakresie rozbieżne, przy czym sądy administracyjne w niektórych województwach są o wiele bardziej mniej fiskalne niż w innych.