W przypadku zakupu programów komputerowych w rzeczywistości kupujemy nie sam program jako taki, ale licencję na jego użytkowanie na określonych przez producenta warunkach. Taka licencja zaliczana jest z punktu widzenia przepisów podatkowych do tzw. wartości niematerialnych i prawnych, które są odrębnym od środków trwałych przedmiotem amortyzacji, gdy przewidywany okres ich użytkowania przekracza rok. A zatem kupiony laptop i oprogramowanie do niego to odpowiednio środek trwały i wartości niematerialne i prawne, które nie są traktowane jako jeden składnik majątku firmy, a zatem podlegają odrębnej amortyzacji. W tym zakresie jest jeden wyjątek. System operacyjny traktowany jest jako część składowa komputera (laptopa), jako coś bez czego nie byłby on zdatny do użytku.

Oczywiście, zarówno do środków trwałych, jak i licencji na programy komputerowe mają zastosowanie ogólne reguły amortyzacji. To oznacza, że w przypadku gdy ich wartość nie przekracza 3,5 tys. zł, to mimo że ich użytkowanie potrwa dłużej niż rok, można będzie zaliczyć je jednorazowo w koszty. Robi się to w jeden z dwóch sposobów. Pierwszy, to nie-uznawanie takiego składnika za środek trwały lub wartość niematerialną i prawną. Jeśli wartość początkowa nie przekracza 3,5 tys. zł, podatnik decyzję, czy coś ma być takim środkiem trwałym lub wartością niematerialną i prawną, czy też nie, podejmuje sam. Drugi sposób polega na uznaniu takiego zakupu za środek trwały (laptop) lub wartość niematerialną i prawną (licencje na programy) i dokonaniu jednorazowego odpisu amortyzacyjnego.

Gazeta Prawna 16.01.2009 (11) - str. 4

Marek Kotarba