Kobieta szef zawsze budzi kontrowersje. Przez jednych postrzegana jako wymagająca, stanowcza, z lepiej działającą od mężczyzn intuicją. Przez innych natomiast odbierana jako labilna emocjonalnie, mająca częste wahania nastroju i podejmująca decyzje pod wpływem impulsu. Jaka więc jest w rzeczywistości szefowa i dlaczego liczba kobiet na najwyższych stanowiskach jest znacznie mniejsza niż mężczyzn?

Statystyki pokazują, iż kobiety są lepiej wykształcone od płci przeciwnej. Lepiej też znają języki obce. Kończą więcej kursów, szkoleń i studiów podyplomowych. Trafniej odczytują mowę ciała rozmówcy, aktywniej słuchają i mają lepsze zdolności oceniania. Być może więc szansa na awans w przypadku kobiet jest ograniczona przez obowiązki związane z wychowywaniem dzieci? A może po prostu nie chcą tkwić w coraz bardziej brutalnej polityce sprawowania władzy. Kobiety tego nie lubią, więc się wycofują.

Przyczyny można również upatrywać w tzw. ”szklanym suficie”. Pojęcie to oznacza przeszkody, jakie napotykają kobiety znajdujące się na kierowniczych stanowiskach. Jest symbolem widoczności awansu przy równoczesnej jego nieosiągalności. Nawet, gdy uda się kobiecie awansować i zostać szefem, najczęściej zarabia ona znacznie mniej niż mężczyzna na tym samym stanowisku.

Niewątpliwie wnosi ona jednak do biznesu intuicję i niepowtarzalny sposób myślenia. Kobieta szef posiada wszelkie cechy dobrego  przedsiębiorcy: jest rzetelna, wytrwała i systematyczna, uparta w dążeniu do celów. Poza tym jest ambitna i zdecydowana, jednak ma mniejszą skłonność do podejmowania ryzyka niż mężczyźni. Oni skupiają się bowiem na zasadach, są bardziej skoncentrowani i rzeczowi.

Mężczyzną zarzuca się, że ich męskie ego nie pozwala uznać kobiety za szefa i wolą aby kobieta pięknie wyglądała i potrzebowała ich pomocy 24 godziny na dobę. Szefową natomiast często uznają za pozbawioną kobiecości. Kobiety niezależne traktują jako feministki, które szydzą mężczyznami. Dla większości Polaków lepszymi szefami są mężczyźni. Potwierdzają to również badania przeprowadzone przez Manpower Polska. Mężczyźni nie ufają kobiecie szefowi. Badania pokazały, że stereotypy dotyczące potencjalnych ról, jakie mogą w życiu zawodowym pełnić kobiety, są w Polsce silne i dość przewidywalne.

Jednak również kobiety często nie wypowiadają się przychylnie o swoim szefie, którym jest inna kobieta. Niestety, w takich relacjach pojawia się często typowa zawiść, ambicja i rywalizacja kobieca. Trudno im się porozumieć. Bywa, że niektórym "kobietom-szefom" wybory Miss Polonia mylą się z miejscem pracy, w którym najważniejsza jest przecież kompetencja, wiedza i doświadczenie zawodowe. Wydaje się więc, że dla kobiet lepszymi szefami są mężczyźni. Kobiety które za swoich przełożonych mają mężczyzn są mniej rozdrażnione i rzadziej mają stany obniżonego nastroju.

Zarówno mężczyźni, jak i kobiety chcą być dobrymi szefami i podejmują decyzję o objęciu wysokiego stanowiska, kierując się dobrymi intencjami. Czasami jednak równouprawnienie staje się dla kobiet dążeniem do najgorszych stereotypowych wzorców szefa- mężczyzny, a wówczas nie stać ich na własny styl i jakieś nowatorstwo. Wiele kobiet pragnie być "męska" i identyfikuje się z męską psychiką oraz stylem bycia. Chcą one wówczas osiągnąć poprzeczkę ustawioną dla mężczyzn. Przez to potrafią się zachowywać w sposób irracjonalny i okrutny. Nie pamiętają, że kobieca poprzeczka powinna wisieć równie wysoko, ale obok.

Czy więc można odpowiedzieć na pytanie, kto jest lepszym szefem: kobieta czy mężczyzna? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Każda z płci ma inne cechy – wady jak i zalety. Tym samym wnoszą inne wartości w życie zawodowe. Nie ma jednak wątpliwości, że szefowanie kobiet jest procesem, który choć stosunkowo niedawno się rozpoczął, z pewnością szybko się nie skończy.

BS