W dniu 27 lutego 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100), którą zastąpiła dotychczasową regulację z 2005 r., uważaną za nieefektywną z uwagi na nadmierne sformalizowanie procedur.

Nowa ustawa, w zamyśle ustawodawcy, ma uwolnić realizację przedsięwzięć z wykorzystaniem partnerstwa publiczno-prywatnego poprzez odstąpienie od nakładania wielu dotychczasowych obowiązków, w tym sporządzania analiz, pozostawiając stronom możliwość elastycznego konstruowania partnerstwa, odsyłając do systemu prawa miejsce tworzenia nowych instytucji prawnych.

W świetle nowej regulacji, partnerstwem publiczno-prywatnym jest wspólna realizacja przedsięwzięcia oparta na podziale zadań i ryzyk pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym.

Przez umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym, partner prywatny zobowiązuje się do

1) realizacji przedsięwzięcia za wynagrodzeniem oraz

2) poniesienia w całości albo w części wydatków na jego realizację lub poniesienia ich przez osobę trzecią, a podmiot publiczny zobowiązuje się do współdziałania w osiągnięciu celu przedsięwzięcia, w szczególności poprzez wniesienie wkładu własnego, natomiast każda ze stron ponosi część ryzyka przedsięwzięcia.

Zgodnie z ustawą, przedsięwzięciem jest:

a) budowa lub remont obiektu budowlanego,
b) świadczenie usług,
c) wykonanie dzieła, w szczególności wyposażenie składnika majątkowego w urządzenia podwyższające jego wartość lub użyteczność, lub
d) inne świadczenie,
- połączone z utrzymaniem lub zarządzaniem składnikiem majątkowym, który jest wykorzystywany do realizacji przedsięwzięcia publiczno-prywatnego lub jest z nim związany.

Składnikiem majątkowym może być nieruchomość, część składowa nieruchomości, przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym, rzecz ruchoma oraz prawo majątkowe.

Jeżeli więc świadczenie usługi przez partnera prywatnego nie wiąże się z utrzymaniem lub eksploatacją składnika majątkowego, zobowiązaniem do poniesienia określonych wydatków, albo oddania do korzystania składnika majątkowego, to nie mamy do czynienia z partnerstwem, lecz najczęściej z zamówieniem publicznym.

Ustawodawca z góry założył, że realizacja partnerstwa publiczno-prywatnego może się odbywać bądź na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.) bądź ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101).

Jeżeli wynagrodzeniem partnera prywatnego nie jest prawo do pobierania pożytków z przedmiotu partnerstwa publiczno-prywatnego, albo przede wszystkim to prawo wraz z zapłatą sumy pieniężnej, to wyboru partnera prywatnego dokonuje się stosując przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. W innym zaś przypadku, do wyboru partnera prywatnego stosuje się ustawę o koncesjach na roboty budowlane lub usługi.

Ustawa o partnerstwie publiczno-prywatnym ma więc określać sposób realizacji wspólnego przedsięwzięcia, natomiast w kwestiach dotyczących stosowania właściwej procedury zmierzającej do wyłonienia partnera prywatnego odsyła do ustaw „procesowych” – Prawa zamówień publicznych lub ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi.

Zapraszamy do odwiedzin serwisu "Przetargi" w portalu Bankier.pl

Dokonując wyboru partnera, podmiot publiczny może kierować się następującymi kryteriami oceny ofert:

1) podziałem zadań i ryzyk związanych z przedsięwzięciem pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym,

2) terminami i wysokością przewidywanych płatności lub innych świadczeń podmiotu publicznego, jeżeli są one planowane,

3) podziałem dochodów pochodzących ze przedsięwzięcia pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym,

4) stosunkiem wkładu własnego podmiotu publicznego do wkładu partnera prywatnego,

5) efektywnością realizacji przedsięwzięcia, w tym efektywność wykorzystania składników majątkowych,

6) kryteria odnoszące się bezpośrednio do przedmiotu przedsięwzięcia, takimi jak:

- jakość
- funkcjonalność
- parametry techniczne
- poziom oferowanych technologii
- koszt utrzymania
- serwis
Najkorzystniejszą oferta jest ta, która przedstawia najkorzystniejszy bilans wynagrodzenia i innych kryteriów odnoszących się do przedsięwzięcia.

Partnerstwo publiczno-prywatne może być realizowane w drodze zawarcia umowy cywilnoprawnej lub poprzez zawiązanie spółki kapitałowej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, przy czym podmiot publiczny nie może być komplementariuszem, zaś cel i przedmiot działalności spółki nie może wykraczać poza zakres określony umową o partnerstwie.

Należy pamiętać, że wynagrodzenie partnera prywatnego zależy przede wszystkim od rzeczywistego wykorzystania lub faktycznej dostępności przedmiotu partnerstwa, a więc od wyników jego działania.

Ustawa nie określa wszystkich koniecznych elementów umowy o partnerstwie, wymaga jednak, aby regulowała ona co najmniej:

• skutki nienależytego wykonania i niewykonania zobowiązania, w tym kary umowne lub obniżenie wynagrodzenia,
• zasady oraz szczegółowy tryb przeprowadzania kontroli realizacji przedsięwzięcia przez partnera prywatnego,
• zasady postępowania w przypadku nieprawidłowego wykorzystania składnika majątkowego wraz z obowiązkiem jego zwrotu w razie wykorzystywania go w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem.

W razie rozwiązania umowy, podmiot publiczny niezwłocznie dokona wyboru nowego partnera prywatnego, chyba że przedsięwzięcie ma być realizowane w inny sposób. Jeżeli przed wyborem nowego partnera prywatnego podmiot publiczny zlecił wykonywanie zadań z zakresu partnerstwa publiczno-prywatnego w trybie zamówienia z wolnej ręki, umowa ta obowiązuje do czasu rozpoczęcia wykonywania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

Zapraszamy na strony serwisu poświęcone przetargom publicznym. Zobacz "Przetargi" w portalu finansowym Bankier.pl