Pod koniec XX wieku wystarczyło skończyć wyższą uczelnię z pozytywnym wynikiem, żeby znaleźć dobrą pracę i szybko awansować. Teraz świat jest pełen znakomicie wykształconych, bardzo dobrze rokujących kobiet i mężczyzn, którzy nie zrobili oszałamiających karier zawodowych.

Pracodawcy ubolewają nie nad brakiem kompetencji zawodowych, lecz umiejętności społecznych u swoich pracowników. Można od nich usłyszeć, że „zbyt wielu młodych ludzi nie potrafi przyjmować krytycznych uwag – kiedy powie im się coś na temat ich pracy, obrażają się albo złoszczą. Reagują na uwagi o ich pracy tak, jakby była to osobista napaść na nich”.

Rozmowy przeprowadzane z pracodawcami przyniosły informację, iż obecnie preferowane są zdolności odpowiedniego dostosowania do warunków pracy, a nie – jak dawniej – umiejętności wyuczania się i wykształcenie techniczne. Pożądane są: umiejętność aktywnego słuchania, budowania relacji w zespole, twórczego myślenia, panowania nad sobą, samokształcenia i rozwoju, polubownego rozwiązywania konfliktów, a także kompromisu.

Wiedza encyklopedyczna nie czyni z nas ludzi sukcesu. Dla uzyskania wybitnych osiągnięć kluczowe znaczenie mają zdolności składające się na tzw. inteligencję emocjonalną.

Dlaczego ci, którzy rozumieją, że wszystkie napięcia można rozwiązać dzięki odpowiednio zbudowanej rozmowie, łatwiej sobie radzą w różnych sytuacjach życiowych? Ponieważ osoby te potrafią intuicyjnie prawidłowo reagować na trudności pojawiające się w ich otoczeniu. Pomaga im w tym inteligencja emocjonalna.

Czym jest inteligencja emocjonalna?

Przeważnie wiemy, czym jest iloraz inteligencji (IQ) mierzony testami wiadomości i umiejętności związanych z rozwiązywaniem problemów drogą czysto racjonalną i rozumową. Od niego zależy sukces każdego z nas w nauce szkolnej. Zwykle osoby, które cieszą się wysokim ilorazem inteligencji, zdobywają dobre oceny. Nauczyciele hołubią je i roztaczają przed nimi wizje ukończenia błyskotliwej kariery naukowej, a potem – zawodowej. Tymczasem, pomimo ogromnych możliwości intelektualnych, nie wszyscy prymusi osiągają sukces w dorosłym życiu. Dlaczego?

Współcześni badacze stwierdzili, iż do tego, aby radzić sobie w otaczającym nas świecie (tj. w pracy, w domu, w kręgach towarzyskich), nie wystarczy szybko wyuczać się nowych wiadomości i operować nimi. Niezbędna jest jeszcze umiejętność właściwego rozpoznawania własnych stanów emocjonalnych, kierowania uczuciami i przejmowania za nie odpowiedzialności. Tę zdolność nazwali INTELIGENCJĄ EMOCJONALNĄ. To ona pozwala każdemu z nas rozpoznać stany uczuciowe i oczekiwania innych ludzi oraz budować wzajemne relacje. Jeśli ludzie nas lubią, ufają nam, szanują i chcą z nami przebywać w różnych warunkach, otrzymujemy od nich pozytywną informację o tym, jacy jesteśmy. Jest ona jedną z podstaw budowania pozytywnego wizerunku własnej osoby. Człowiek, który akceptuje siebie i ma świadomość dobrego odbioru ze strony otoczenia, może pewnie i konsekwentnie realizować swoje cele życiowe we współpracy i z pomocą grupy społecznej.

Wyznacznikami inteligencji emocjonalnej są: samokontrola, zapał, wytrwałość i zdolność motywacji. Warto wspomnieć, że już od czasów Platona, panowanie nad sobą jest uważane za cnotę.

Pracodawcy ubolewają nie nad brakiem kompetencji zawodowych, lecz umiejętności społecznych u swoich pracowników. Można od nich usłyszeć, że „zbyt wielu młodych ludzi nie potrafi przyjmować krytycznych uwag – kiedy powie im się coś na temat ich pracy, obrażają się albo złoszczą. Reagują na uwagi o ich pracy tak, jakby była to osobista napaść na nich”.

Rozmowy przeprowadzane z pracodawcami przyniosły informację, iż obecnie preferowane są zdolności odpowiedniego dostosowania do warunków pracy, a nie – jak dawniej – umiejętności wyuczania się i wykształcenie techniczne. Pożądane są: umiejętność aktywnego słuchania, budowania relacji w zespole, twórczego myślenia, panowania nad sobą, samokształcenia i rozwoju, polubownego rozwiązywania konfliktów, a także kompromisu.

Wiedza encyklopedyczna nie czyni z nas ludzi sukcesu. Dla uzyskania wybitnych osiągnięć kluczowe znaczenie mają zdolności składające się na tzw. inteligencję emocjonalną.

Dlaczego ci, którzy rozumieją, że wszystkie napięcia można rozwiązać dzięki odpowiednio zbudowanej rozmowie, łatwiej sobie radzą w różnych sytuacjach życiowych? Ponieważ osoby te potrafią intuicyjnie prawidłowo reagować na trudności pojawiające się w ich otoczeniu. Pomaga im w tym inteligencja emocjonalna.

Czym jest inteligencja emocjonalna?

Przeważnie wiemy, czym jest iloraz inteligencji (IQ) mierzony testami wiadomości i umiejętności związanych z rozwiązywaniem problemów drogą czysto racjonalną i rozumową. Od niego zależy sukces każdego z nas w nauce szkolnej. Zwykle osoby, które cieszą się wysokim ilorazem inteligencji, zdobywają dobre oceny. Nauczyciele hołubią je i roztaczają przed nimi wizje ukończenia błyskotliwej kariery naukowej, a potem – zawodowej. Tymczasem, pomimo ogromnych możliwości intelektualnych, nie wszyscy prymusi osiągają sukces w dorosłym życiu. Dlaczego?

Współcześni badacze stwierdzili, iż do tego, aby radzić sobie w otaczającym nas świecie (tj. w pracy, w domu, w kręgach towarzyskich), nie wystarczy szybko wyuczać się nowych wiadomości i operować nimi. Niezbędna jest jeszcze umiejętność właściwego rozpoznawania własnych stanów emocjonalnych, kierowania uczuciami i przejmowania za nie odpowiedzialności. Tę zdolność nazwali INTELIGENCJĄ EMOCJONALNĄ. To ona pozwala każdemu z nas rozpoznać stany uczuciowe i oczekiwania innych ludzi oraz budować wzajemne relacje. Jeśli ludzie nas lubią, ufają nam, szanują i chcą z nami przebywać w różnych warunkach, otrzymujemy od nich pozytywną informację o tym, jacy jesteśmy. Jest ona jedną z podstaw budowania pozytywnego wizerunku własnej osoby. Człowiek, który akceptuje siebie i ma świadomość dobrego odbioru ze strony otoczenia, może pewnie i konsekwentnie realizować swoje cele życiowe we współpracy i z pomocą grupy społecznej.

Wyznacznikami inteligencji emocjonalnej są: samokontrola, zapał, wytrwałość i zdolność motywacji. Warto wspomnieć, że już od czasów Platona, panowanie nad sobą jest uważane za cnotę.

Pracodawcy ubolewają nie nad brakiem kompetencji zawodowych, lecz umiejętności społecznych u swoich pracowników. Można od nich usłyszeć, że „zbyt wielu młodych ludzi nie potrafi przyjmować krytycznych uwag – kiedy powie im się coś na temat ich pracy, obrażają się albo złoszczą. Reagują na uwagi o ich pracy tak, jakby była to osobista napaść na nich”.

Rozmowy przeprowadzane z pracodawcami przyniosły informację, iż obecnie preferowane są zdolności odpowiedniego dostosowania do warunków pracy, a nie – jak dawniej – umiejętności wyuczania się i wykształcenie techniczne. Pożądane są: umiejętność aktywnego słuchania, budowania relacji w zespole, twórczego myślenia, panowania nad sobą, samokształcenia i rozwoju, polubownego rozwiązywania konfliktów, a także kompromisu.

Wiedza encyklopedyczna nie czyni z nas ludzi sukcesu. Dla uzyskania wybitnych osiągnięć kluczowe znaczenie mają zdolności składające się na tzw. inteligencję emocjonalną.

Dlaczego ci, którzy rozumieją, że wszystkie napięcia można rozwiązać dzięki odpowiednio zbudowanej rozmowie, łatwiej sobie radzą w różnych sytuacjach życiowych? Ponieważ osoby te potrafią intuicyjnie prawidłowo reagować na trudności pojawiające się w ich otoczeniu. Pomaga im w tym inteligencja emocjonalna.

Czym jest inteligencja emocjonalna?

Przeważnie wiemy, czym jest iloraz inteligencji (IQ) mierzony testami wiadomości i umiejętności związanych z rozwiązywaniem problemów drogą czysto racjonalną i rozumową. Od niego zależy sukces każdego z nas w nauce szkolnej. Zwykle osoby, które cieszą się wysokim ilorazem inteligencji, zdobywają dobre oceny. Nauczyciele hołubią je i roztaczają przed nimi wizje ukończenia błyskotliwej kariery naukowej, a potem – zawodowej. Tymczasem, pomimo ogromnych możliwości intelektualnych, nie wszyscy prymusi osiągają sukces w dorosłym życiu. Dlaczego?

Współcześni badacze stwierdzili, iż do tego, aby radzić sobie w otaczającym nas świecie (tj. w pracy, w domu, w kręgach towarzyskich), nie wystarczy szybko wyuczać się nowych wiadomości i operować nimi. Niezbędna jest jeszcze umiejętność właściwego rozpoznawania własnych stanów emocjonalnych, kierowania uczuciami i przejmowania za nie odpowiedzialności. Tę zdolność nazwali INTELIGENCJĄ EMOCJONALNĄ. To ona pozwala każdemu z nas rozpoznać stany uczuciowe i oczekiwania innych ludzi oraz budować wzajemne relacje. Jeśli ludzie nas lubią, ufają nam, szanują i chcą z nami przebywać w różnych warunkach, otrzymujemy od nich pozytywną informację o tym, jacy jesteśmy. Jest ona jedną z podstaw budowania pozytywnego wizerunku własnej osoby. Człowiek, który akceptuje siebie i ma świadomość dobrego odbioru ze strony otoczenia, może pewnie i konsekwentnie realizować swoje cele życiowe we współpracy i z pomocą grupy społecznej.

Wyznacznikami inteligencji emocjonalnej są: samokontrola, zapał, wytrwałość i zdolność motywacji. Warto wspomnieć, że już od czasów Platona, panowanie nad sobą jest uważane za cnotę.

Dorota Wiśniewska
Kontekst HR Polska Sp. z o.o.