Ustawa Uzdrowiskowa skutecznie blokuje rozwój sieci teleinformatycznych i skazuje 44 miejscowości uzdrowiskowe na bycie technologicznym skansenem, a ich mieszkańców i gości na cyfrowe wykluczenie. Wśród nich są popularne miejscowości turystyczne: Sopot, Krynica, Kołobrzeg, Konstancin Jeziorna, Augustów, Ustka oraz część Krakowa. Trzeba to zmienić!

Ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych obowiązuje od 2005 r. Stanowi zaporę dla rozwoju społeczeństwa informacyjnego oraz realizacji postulatów eurodeputowanych, takich jak: umożliwienie do 2015 r. dla 75 proc. użytkowników telefonów komórkowych dostępu do technologii 3G, zapewnienie dostępu do szybkiego bezprzewodowego Internetu, czy możliwości dokonywania przelewów bankowych i płatności w sklepach internetowych za pomocą telefonów komórkowych.

Jednym z najbardziej kontrowersyjnych zapisów ustawy jest art. 38 ust. 1 pkt. 1, ppkt. „j”, który zakazuje (…)„lokalizacji trwałych i tymczasowych obiektów i urządzeń, które mogą utrudniać lub zakłócać przebywanie pacjentów na tym obszarze, a w szczególności: stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji nadawczych radiowych i telewizyjnych, stacji radiolokacyjnych i innych emitujących fale elektromagnetyczne”(…).

Uniemożliwia on rozwój infrastruktury teleinformatycznej na tych terenach, jak również utrzymanie i modernizację już istniejących obiektów i wprowadzenie najnowszych technologii, co powoduje:

* opóźnienie technologiczne – na terenie miejscowości o statusie uzdrowiska, pomimo postępującego rozwoju technologii i usług, w dalszym ciągu działają urządzenia oparte o przestarzałą technologię
* brak sygnału odpowiedniej jakości ( trudności w kontaktach z rodziną, lekarzem itd. )
* brak odpowiedniego zasięgu do uzyskania połączenia ( np. z numerem alarmowym 112 )
* utrudnienia w działaniu usług opartych na sieci komórkowej: ochrony mienia, monitoringu pojazdów, terminali bankowych i, co istotne zwłaszcza w miejscowościach uzdrowiskowych, telemedycyny (zdalne monitorowanie pacjenta, np. EKG przez telefon, wymiana danych medycznych z karetką wiozącą chorych, kontrola wszczepionych rozruszników serca i defibrylatorów, monitoring poziomu glukozy, kontrola i sterowanie pomp insulinowych, kontrola i sterowanie aparatami wspomagającymi słuch, komunikacja w celu udogodnienia opieki medycznej, śledzenie sprzętu medycznego i ratowniczego, monitoring holterów, monitoring implantów stymulacyjnych),
* brak możliwości świadczenia nowoczesnych usług takich jak szerokopasmowy dostęp do Internetu (w przyszłości potencjalny problem z LTE),
* skargi abonentów,
* przestarzałą i coraz mniej wydolną sieć w uzdrowiskach, która oferuje standardy z 2005 r.,
* blamaż podczas eventów organizowanych w miastach uzdrowiskowych (z powodu niewydolności lokalnej sieci podczas forum ekonomicznego w Krynicy podstawiano dodatkowe stacje bazowe na przyczepkach),
* trudności z zapewnieniem najwyższej jakości usług teleinformatycznych w czasie EURO2012,
* nierówne traktowanie podmiotów na rynku telekomunikacyjnym – firmy wchodzące na rynek nie będą miały możliwości świadczenia usług na spornych obszarach,
* wygenerowanie tzw. białych plam na mapach zasięgu - wydolność sieci zwiększająca się wraz z ilością użytkowników logujących się w danej strefie.

Warto podkreślić, że Polska jest jedynym krajem w Europie, który ma ustawowy zakaz stawiania stacji bazowych na określonych obszarach. Argument o szkodliwości stacji nadawczych i ich negatywnym wpływie na „przebywanie kuracjuszy na tych obszarach” jest bezzasadny – potwierdzają to zarówno badania krajowe i zagraniczne, jak i opinie przedstawicieli Ministerstwa Infrastruktury, Ministerstwa Zdrowia i Ministerstwa Środowiska, które wskazują, że krajowy system prawny pozwolił na zgromadzenie unikalnego w skali świata doświadczenia w projektowaniu, budowie i utrzymywaniu nadawczych urządzeń radiokomunikacyjnych tak, aby spełniały one surowe standardy jakości środowiska. - bez zakazu uzdrowiskowego polskie prawo w sposób niezwykle restrykcyjny dba o ochronę zdrowia i środowiska naturalnego. Bezzasadne są także argumenty dotyczące zaburzania krajobrazu uzdrowisk. Obecnie stosowane urządzenia nadawcze są jeszcze bardziej ergonomiczne, a możliwości techniczne oraz doświadczenie operatorów pozwalają na dyskretne zlokalizowanie stacji nadawczej w niemalże dowolnym miejscu bez ingerowania w krajobraz.

Obawy społeczeństwa przed polem elektromagnetycznym emitowanym przez anteny masztów stacji bazowych telefonii komórkowej wynikają z nieznajomości zasady ich działania oraz powielanych na różnych stronach internetowych pseudonaukowych artykułów.

1. Pola elektromagnetyczne (PEM) o częstotliwości 0-300 000 MHz są powszechnym składnikiem środowiska pracy i życia każdego człowieka. Nie ma obecnie miejsc wolnych od PEM, a różnice dotyczą tylko natężenia i częstotliwości poszczególnych fal elektromagnetycznych stanowiących składnik tych pól.
2. Obowiązujące w Polsce procedury dotyczące pozwolenia na budowę instalacji emitujących PEM do środowiska, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej i linii przesyłowych prądu elektrycznego, zapewniają dotrzymanie normatywów ochrony zagrożeń ludzi oraz środowiska przed negatywnym wpływem PEM.
3. Polska posiada jeden z niższych na świecie dopuszczalnych limitów ekspozycji w zakresie ochrony ludności przed PEM, co oznacza, iż polskie przepisy prawne w odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowej są jednymi z najbardziej rygorystycznych, zapewniają jeszcze większy margines bezpieczeństwa niż zalecenia ICNIRP, uznane przez WHO za wystarczające Tak ostre kryteria, poza Polską, stosują w Europie jedynie Włochy, Belgia i Szwajcaria.
4. Działający na rzecz Komisji Europejskiej Naukowy Komitet Pojawiających się i Nowo Identyfikowanych Ryzyk Zdrowotnych (Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks - SCENIHR) opublikował w 2009 r. raport zawierający przegląd i podsumowanie wyników dotychczasowych badań naukowych dotyczących oddziaływań pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi. Nie znalazło się w nim stwierdzenie wskazujące na konieczność rewizji rekomendacji z 1999 r. W opublikowanym dwa lata wcześniej stanowisku Komisji Higieny Radiacyjnej Rady Sanitarno-Epidemiologicznej działającej przy głównym inspektorze sanitarnym można również znaleźć stwierdzenie, iż do tej pory nie uzyskano powtarzalnych wyników badań jednoznacznie wskazujących na szkodliwość PEM w zakresie częstotliwości stosowanych w telefonii komórkowej.

Biorąc pod uwagę wszystkie wymienione powyżej argumenty apelujemy o zmianę zapisów ustawy, zmierzającą do uchylenia art. 38 ust. 1 pkt. 1 litera j bądź i dostosowania jego brzmienia do realnych potrzeb, bez skazywania mieszkańców miejscowości uzdrowiskowych oraz odwiedzających je milionów turystów na cyfrowe wykluczenie. Utrzymanie zapisu w obecnej postaci przyczyni się do dalszej degradacji infrastruktury i zacofania telekomunikacyjnego w regionach uzdrowiskowych.

Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan

Warszawa, 18 maja 2010 r.