Oczywiście technologia 4G nie jest powszechna nawet w krajach wyprzedzających Polskę o lata świetlne, jak np. Szwecja czy Norwegia. Jednak warto zastanowić się czy przy okazji kolejnego nieudanego polskiego podejścia do łączności w częstotliwości 2.6 GHz  nie można by połączyć sił wszystkich operatorów i wykorzystać premię technologiczną jaką daje LTE.

Pytanie polega więc na tym jak polscy operatorzy mogą wygrać odłożony przetarg z obcymi  podmiotami daleko bardziej zaawansowanymi w testy oraz sieci prototypowe. Przepaść dzielącą Polskę od reszty świata ilustruje przykład sieci 4G działającej w Norwegii w oparciu o chińską technologię Huawei.

Nawet najbardziej egzotyczne sojusze są pożądane jeżeli w grę wchodzi tania powszechna usługa i stworzenie użytkownikowi narzędzi do mobilnej, odmiejscowionej pracy. Sukces platformy mediowej iPad jest przykładem, iż sam sprzęt jest tylko narzędziem dostępu do Internetu i zasobów cloud computing. Modemy 4G są już do kupienia (w Chinach i Norwegii).

Problem jednak w tym kto i kiedy uruchomi usługi.