Informacja jest towarem bardzo cennym. To dopiero w oparciu o nie można podejmować wiążące decyzje. Unia Europejska zwraca szczególną uwagę na obowiązki informacyjne przedsiębiorców. W związku z tym muszą oni nie tylko przedstawić usługobiorcy dane podstawowe (adres, NIP, itd), ale także sposób ustalania ceny usługi oraz wskazać publikację kodeksu dobrych praktyk, któremu usługodawca podlega.

10 kwietnia 2010 r. weszła w życie ustawa z  4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 47, poz. 278), która nakłada na usługodawców nowe obowiązki informacyjne. Ustawa ma na celu wdrożenie przepisów dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, która reguluje podejmowanie i wykonywanie działalności usługowej, zarówno w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług.

Na wniosek usługobiorcy usługodawca jest obowiązany udostępnić informacje o prowadzonej działalności związanej bezpośrednio z oferowaną usługą, spółkach, w których uczestniczy, a które są bezpośrednio powiązane ze świadczoną usługą oraz środkach podjętych w celu uniknięcia konfliktu interesów. Informacje te usługodawca podaje także w dokumentach zawierających opis oferowanych przez niego usług, czyli np. w ofertach.

Przed zawarciem umowy w formie pisemnej lub przed rozpoczęciem świadczenia usługi, gdy brak jest pisemnej umowy, usługodawca zobowiązany jest podać następujące informacje:

• firmę, adres siedziby albo adres miejsca zamieszkania i głównego miejsca wykonywania działalności;
• organ rejestrowy i numer w rejestrze, w którym usługodawca jest zarejestrowany jako przedsiębiorca albo numer w ewidencji działalności gospodarczej;
• adres poczty elektronicznej lub inne dane umożliwiające bezpośredni kontakt z usługodawcą;
• wskazanie organu, który wydał certyfikat, koncesję, zezwolenie, zgodę, licencję lub dokonał wpisu do rejestru albo wydał inny dokument uprawniający usługodawcę do świadczenia usługi;
• wskazanie samorządu zawodowego, do którego usługodawca należy, tytułu zawodowego oraz państwa, w którym przyznano ten tytuł;
• główne cechy usługi;
• cenę usługi, jeżeli została ustalona;
• stosowane przez usługodawcę wzorce umów oraz postanowienia umowne określające prawo właściwe dla danej umowy lub sąd albo inny organ właściwy do rozstrzygania sporów;
• numer identyfikacji podatkowej (NIP) lub inny numer identyfikacyjny, którym usługodawca jest obowiązany posługiwać się na potrzeby podatku od towarów i usług;
• o obowiązkowym ubezpieczeniu lub gwarancji finansowej, wraz z danymi ubezpieczyciela lub gwaranta, oraz o zasięgu terytorialnym ubezpieczenia;
• o gwarancjach jakości wykonanej usługi, które nie są wymagane przepisami prawa.
• Ponadto na wniosek usługobiorcy usługodawca udostępnia następujące informacje dodatkowe:
• o sposobie kalkulacji ceny za usługę, jeżeli cena nie została wcześniej ustalona lub gdy nie ma możliwości podania dokładnej ceny;
• o regulacjach prawnych dotyczących wykonywanego przez usługodawcę zawodu regulowanego oraz sposobu, w jaki można uzyskać dostęp do tych uregulowań;
• o kodeksach dobrych praktyk, którym usługodawca podlega, wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji;

Wymienione wyżej informacje usługodawca udostępnia w sposób zapewniający zapoznanie się przez usługobiorcę z tymi informacjami, w szczególności w miejscu, w którym świadczona jest usługa, w miejscu zawarcia umowy, na swojej stronie internetowej, w dokumentach informacyjnych dostarczonych usługobiorcy. Brak wypełnienia przez usługodawcę w/w obowiązków informacyjnych bądź podanie informacji nieprawdziwych podlega karze grzywny w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Aleksandra Serafin, Tax Manager w BSJP Finance